Powódź w Białymstoku (1922)

Do jedynej ogromnej powodzi doszło w Białymstoku w nocy z 26 na 27 lipca w 1922 roku. “Białki” nikt się nie obawiał. Potrafiła ona wylać, ale nie było to szkodliwe w skutkach dla mieszkańców. Rzeka Biała była wyszydzana również przez dziennikarzy Gazety Białostockiej, poprzedniczki “Współczesnej”. Można było znaleźć tam choćby taki zapis:
- “Któż bowiem mógł traktować poważnie, mały, brudny strumyk przepływający przez miasto, w którym zawsze brakuje wody”.

89 lat temu było jednak inaczej. Po ulewnych, lipcowych dniach “Białka” wylała mocniej, niż zwykle. Zagrożone było centrum miasta. Rzeka wylała w okolicach Pałacu Branickich. Zalało także ulice Warszawską, Nadrzeczną (nie istnieje, znajdowała się między Kościelną i Sienkiewicza – dop. red), Zamenhofa, Malmeda i Fabryczną. Sytuacja na początku była bardzo dramatyczna.

Zaalarmowani w nocy mieszkańcy kamienic zaczęli ewakuować się na najwyższe piętra budynków. Na domiar złego miasto pogrążyło się w ciemnościach. Bowiem fala powodziowa dotarła do elektrowni i trzeba było wyłączyć zasilanie.

Strażacy rozpoczęli akcję ratunkową. Najgorszej mieli mieszkańcy ulicy Nadrzecznej. Zamieszkiwali tam Żydzi w prowizorycznych budkach. Podczas ataku wody uciekli na dachy. Fala mogła porwać ich razem z budynkami. Nie wiedziano jednak jak im pomóc, gdyż ratownicy nie posiadali łódek. Próbowano dotrzeć do zagrożonych Żydów tratwami. Niestety, silny nurt rzeki sprawił, że te rozlatywały się. Jak możemy wyczytać w archiwalnych artykułach białostockiej prasy - Jeden ze strażaków omal nie postradał życia. Na szczęście resztką sił łapie się drzewa i koledzy wyciągają go na brzeg.

Po całej nocy zmagań, sytuacja w końcu została opanowana, ludzie ewakuowani. Obyło się bez ofiar. 28 lipca 1922 roku ludzie mogli wrócić już do swoich domów. Po tamtym zdarzeniu rzeka została zmeliorowana, zainstalowano również system ostrzegawczy przed powodzią.

Kamil Gopaniuk
źródło: Blog Misiek i Tosiek