Biebrzański Park Narodowy i jego zwierzęta

Biebrzański Park Narodowy jest największy w Polsce (59 223 ha). Rozciąga się w Kotlinie biebrzańskiej i dolinie Biebrzy. Chroni część Kotliny Biebrzańskiej z największym i najlepiej zachowanym w Europie kompleksem Torfowisk.

Na terenie parku objęto ochroną rozlewiska Biebrzy z dorzeczami, bocznymi korytami i rowami melioracyjnymi. Pradolinę Biebrzy przedzielają przewężenia między Sztabinem i Krasnymborem oraz koło Osowca. Zbudowany w I połowie XIX wieku Kanał Augustowski (101 km. dł.) łączy Narew i Biebrzę z Niemnem. Służy obecnie kajakarzom.

Początki ochrony przyrody nad Biebrzą sięgają okresu międzywojennego, kiedy w środkowej części Kotliny Biebrzańskiej utworzono dwa rezerwaty: "Czerwone Bagno" i "Grzędy". W 1989 roku dolny basen Biebrzy również został objęty ochroną, a w 1993 roku powstał Biebrzański Park Narodowy.

Symbolem parku jest łoś. To największy przedstawiciel rodziny jeleniowatych: dł. głowy i tułowia osiąga 3 m, ogona 13 cm. Samce posiadają łopatowate poroże, którego rozpiętość może sięgać do 160 cm. Ubarwienie jest płowe do ciemnobrunatnego. Nogi są białawe. Zasiedla rozległe lasy, torfowiska, tereny bagienne.

Bobry żyjące nad Biebrzą zostały doszczętnie wytępione w XIX w. Dzisiejsza gromada to potomkowie zwierząt sprowadzonych w 1945 roku do Osowca z Woroneża na Białorusi.

W Biebrzy na terenie parku można łowić ryby. Licencję na połów można wykupić m.in. w siedzibie dyrekcji parku.