Największym i najbardziej ekskluzywnym kinem w przedwojennym Białymstoku było Apollo przy ul. Sienkiewicza, w głębi posesji. Oprócz ośmiuset wygodnych foteli czekały na kinomanów (nie mylić z erotomanami) loże. Rodzina Wajnsztejnów sprowadzała filmy zagraniczne z górnej półki. - Bilety były drogie, więc chodziłem tam z ojcem, zawołanym kinomanem, tylko na najlepsze dzieła - wspomina Jerzy Koszewski. - Pamiętam Gretę Garbo w filmie „Biały płomień Szwecji”. I pamiętam film kolorowy. Za dopłatą do ceny biletów otrzymywało się lornetkę z trzema kolorami szkieł, które należało przesuwać ręcznie.

W 1979 roku gwałtowny atak zimy sparaliżował komunikację. Zasypane i zamarznięte tory zatrzymały nawet pociągi. do odśniezania torów na białostockim dworcu zatrudniono około 300 żołnierzy oraz 100 pracowników, m.in. Białostockiego Przedsiebiorstwa Budownictwa Przemysłu Lekkiego. Odśniezanie torów sfotografował Zdzisław Lenkiewicz, fotoreporter "Gazety Współczesnej". Intensywne opady śniegu rozpoczęły się w noc sylwestrową 1978 roku. Po kilku dniach sparaliżowany został cały kraj. W Suwałkach termometry wskazywały około -30°C w dzień. W wielu mieszkaniach spadła poniżej 10 stopni.

Biebrzański Park Narodowy jest największy w Polsce (59 223 ha). Rozciąga się w Kotlinie biebrzańskiej i dolinie Biebrzy. Chroni część Kotliny Biebrzańskiej z największym i najlepiej zachowanym w Europie kompleksem Torfowisk. Na terenie parku objęto ochroną rozlewiska Biebrzy z dorzeczami, bocznymi korytami i rowami melioracyjnymi. Pradolinę Biebrzy przedzielają przewężenia między Sztabinem i Krasnymborem oraz koło Osowca. Zbudowany w I połowie XIX wieku Kanał Augustowski (101 km. dł.) łączy Narew i Biebrzę z Niemnem.

W Stawiskach urodziło się mnóstwo sławnych ludzi. Oto niektórzy z nich: Władysław Oleszczyński - twórca pomnika Stanisława Kisielnickiego w kościele p.w. A. Padewskiego w Stawiskach, Akiba Rubinstein - jeden z najlepszych szachistów na świecie, płk. Stanisław Steczkowski

Puszcza Białowieska przylega od północnego zachodu do Puszczy Ladzkiej, wchodzącej w skład Puszczy Białowieskiej i z północnego wschodu do Puszczy Świsłockiej. Należy do Dzielnicy Puszczy Białowieskiej leżącą w krainie Mazursko – Podlaskiej. Zarządzana jest przez Nadleśnictwa: Białowieża, Hajnówka i Browsk o łącznej powierzchni 526,5 km². W ciągu wieków zamieszkiwały ją przeróżne zwierzęta. Rosomak bardziej kojarzy się z transporterem opancerzonym wykorzystywanym przez polską armię w Afganistanie niż z żyjącym niegdyś w podlaskich lasach zwierzęciem.

Maciejkowa Góra - niewielka, literacko cicha i spokojna wieś (zaledwie kilka drewnianych zabudowań), leżąca na prawym brzegu Narwi, kilka kilometrów w dół od tamy czołowej Zalewu Siemianówka. Do tej miejscowości można dojechać plątaniną polnych dróg i leśnych gościńców, przez Krugły Lasek i Polko (z miejscem martyrologii). W niewielkiej odległości od wsi wznosi się tajemnicza góra o tej samej nazwie. Legenda mówi, że dawno temu żył na skraju puszczy osetnik pszczelarz Maciej, strażnik królewskiej puszczy.

Większość terenów przylegających do Zalewu Siemianówka to obszar dawnych włości, a później starostwa jałowskiego. Centrum starostwa stanowiła Jałówka, która powstała w XV w. (miejscowość ta istniała już wcześniej, jednakże w tym okresie datuje się formalne jej powstanie w zorganizowanej formie i z nazwą oraz umiejscowieniem zapisanym w rejestrach, kronikach i itd.). Jałówka leżała na szlaku podróży władców i stanowiła tzw. "dwór etapowy". W 1545 r. za rządów królowej Bony Jałówka otrzymała prawa miejskie magdeburskie. Po śmierci Zygmunta Augusta w 1572 r.

Bondary są niewielką miejscowością położoną nad rzeką Narew, tuż za tamą czołową Zalewu Siemianówka. Miejscowość ta znajduje się w granicach gminy Michałowo, na trasie Michałowo - Nowa Wola - Juszkowy Gród - BONDARY - Lewkowo - Narewka. Ciekawostką jest pochodzenie nazwy miejscowości Bondary. Jedna z legend głosi, że w XVI w. orszak królowej Bony, poruszający się na północ królewskim szlakiem - jednej z odnóg tzw.

Jak przekazała mi Pani Halina Wierzchowska - mieszkanka Zabłotczyzny i zarazem jej Sołtys - Zabłotczyzna powstała za czasów króla Stanisława Augusta w 1777, jako folwark Narewka nadany kościołowi katolickiemu. Zarządcami jego byli kolejno Węgierscy, Benkinowie i Karczewscy. W roku 1844 wieś przeszła na skarb państwa rosyjskiego. Dalsze jej dzieje wiążą się z polityką zaboru rosyjskiego, m.in. zniesienie pańszczyzny w 1861 roku i oddawanie dziesięcin gminie Masiewo - szt. 175. W końcu XIX wieku car nadał tzw. "uczastki" oraz "ogrody sołdackie" powracającym po długiej służbie żołnierzom.

Nie jest ustalony okres powstania Tarnopola, ale należy przypuszczać, że miejscowość ta powstała, tak jak i większość okolicznych miejscowości, w XVII lub XVIII wieku.