Hasła zaczynające się od liter Gw

Gwara białostocka - Powstała w wyniku wzajemnego oddziaływania głównie języka: polskiego, białoruskiego, litewskiego. Jej fonetyka polega na tym, że spółgłoski ciszące: ś, ć, dź, ź, wymawiane są jak dźwięki obcego pochodzenia (tak jak w wyrazach sinus, sizal, Zanzibar, cis). Artykulacja spółgłosek środkowojęzykowych jest prepalatalna, skierowana bardziej ku przodowi (efekt - otrzymujemy spółgłoskę półmiękką).

Gwara i kuchnia Suwalszczyzny to książka napisana przez Jana Bacewicza, a wydana przez Stowarzyszenie na Rzecz Promocji Regionu Suwalszczyzna Wydawnictwo Wigry w 2006 roku w Suwałkach. Autor: Magdalena Gałaszewska

Gwara suwalska – wymierająca gwara języka polskiego charakterystyczna dla mieszkańców Suwałk i Suwalszczyzny. Spokrewniona z dialektem wileńskim i gwarą białostocką. Powstała w wyniku wzajemnego oddziaływania kilku wzorców językowych: polskiego, białoruskiego, litewskiego, w mniejszym zakresie też rosyjskiego i niemieckiego.Przykłady to : acyk, aze, bebło, bliny, buksy, burchiel, carapnąć, ciuma, cug, fela, kotcha, kozik, odzie, natos.

Gwara Suwalszczyzny to język jakim mówiono dawniej, przede wszystkim na wsiach. Dziś bardo rzadko mówi się gwara. Można ja jedynie spotkać u starszych ludzi lub przeczytać teksty nią pisane np. w książce "Gwary Mazowsza, Podlasia i Suwalszczyzny". Cechą charakterystyczną gwary suwalskiej było to, że zamiast "sz" zwymawiano "s", zamiast "ż" wymawiano, zamiast "cz" wymawiano "c", zamiast "dż" wymawiano "dz". Ciekawostką było też to, że w czasownikach dodawano końcówkę -ta np. weźta. Do najbardziej znanych słów gwarowych należą:

Gwary Mazowsza, Podlasia i Suwalszczyzny to książka pod redakcją naukową Barbary Falińskiej. Została wydana w 2004. Zawiera 39 tekstów Teodozji Cecylii Jagłowskiej pisanych gwarą.